10ο Καλτ Φιλμ Φεστιβάλ

Πεμπτη 16 / 2

16.00

ΑΘΗΝΑ Η ΚΛΟΠΗ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ (1968)

Σκηνοθεσία: Νάσος Μπιμπέλας

Σενάριο: Χάρης Κερασιώτης

Παίζουν:  Σωτήρης Μουστάκας, Μίρκα Καλατζοπούλου, Γιώργος Μούτσιος, Σάσα Καστούρα

 

Η Μαριάννα, ένα ελευθεριάζον και πλούσιο δεσποινάριο, νταραβερίζεται ερωτικά με τον Μάριο ο οποίος είναι αρχηγός μιας συμμορίας διαρρηκτών που διέπραξε μια μεγάλη ληστεία σ’ ένα κοσμηματοπωλείο της Αθήνας. Η ληστεία έγινε καταμεσήμερο από τον Αλέκο και τη φιλενάδα του, από τη Σούζυ και τον Σώτο. Η Μαίρη, που είναι υπηρέτρια στο σπίτι της Μαριάννας, είναι επίσης μέλος της συμμορίας που τώρα ετοιμάζει ένα σημαντικότερο χτύπημα καθώς γνωρίζει την ιδιαίτερη αδυναμία του πατέρα της Μαριάννας στην Καίτη, τη σεμνή και συμμαζεμένη αδελφή της Μαριάννας που φιλοδοξεί να γίνει ζωγράφος. Τη ναρκώνουν με δόλο και τη φωτογραφίζουν ολόγυμνη στην αγκαλιά του Αλέκου. Στη συνέχεια απαιτούν ένα αρκετά μεγάλο ποσό, ειδάλλως απειλούν ότι θα στείλουν τις φωτογραφίες στον πατέρα της ο οποίος συν τοις άλλοις πάσχει απ’ την καρδιά του. Τα χρήματα δίνονται, και ο Μάριος επιχειρεί ν’αρπάξει χρήματα και κοσμήματα αλλά η Μαίρη τον πιάνει επ’ αυτοφώρω και τον σκοτώνει. Οι άλλοι προσπαθούν να διαφύγουν στο εξωτερικό, η Μαίρη όμως σαστισμένη παρκάρει σε απαγορευμένη ζώνη, με συνέπεια ένας γερανός της τροχαίας να σηκώσει το αυτοκίνητο μέσα στο οποίο βρίσκονται βεβαίως και όλα τα κλοπιμαία.

Γνώριζες πως… η ταινία είναι γνωστότερη με τον τίτλο … «Γυμνό για Δόλωμα»;

 

 

18.00

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ  (1984)

Σκηνοθεσία: Πάνος Αγγελόπουλος

Σενάριο:  Βασίλης Τριανταφυλλίδης, Γιάννης Κακουλίδης

Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης

Παίζουν: Χάρρυ Κλυνν, Τόνυ Άντονυ,  Γιωργος Μυωνάς, Λιάνα Κανέλλη, Βερα Γκούμα, Φωτεινή Πιπιλή,

Παραγωγή: Μιχάλης Λεφάκης

Διάρκεια: 88’

Ο Χάρρυ Κλυνν πεθαίνει. Μετά την κηδεία του, όπου παρευρίσκεται σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της χώρας, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωσταντίνο Καραμανλή μέχρι τον Λεωνίδα Κύρκο, η ΕΡΤ αποφασίζει – εις μνήμην του – να παρουσιάσει ορισμένα αποσπάσματα από την ταραχώδη ζωή του. Ο μεγάλος καλλιτέχνης, για να της ξεφύγει, μετακομίζει στον άλλο κόσμο, συνοδευόεμος από έναν αμφιλεγόμενο άγγελο..  Ούτε εκεί, όμως θα βρει ησυχία, αφού δεν γίνεται δεκτός ούτε στον παράδεισο αλλά ούτε και στην κόλαση.

Γνώριζες πως… η ταινία αρχικά δεν προοριζόταν για τον κινηματογράφο αλλά για την… κρατική τηλεόραση; Ήταν, μάλιστα,  «παραγγελία»  του  συγγραφέα Βασίλη Βασιλικού, τότε  αναπληρωτή γενικού διευθυντή στην ΕΡΤ1. Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, με τις αναπόφευκτες πολιτικές αιχμές του και τον σκληροπυρηνικό χαρρυκλυννικό αντικομφορμισμό δυσαρέστησε τους ηθύνοντες με αποτέλεσμα το “Εις Μνήμην Χάρρυ Κλυνν” να λογοκριθεί και, τελικά, να μην μεταδοθεί ποτέ. Με κάποιες επιπρόσθετες σκηνές η ταινία, τελικά, προβλήθηκε στους κινηματογράφους.

 

20.00

ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (1988)

Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης

Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης

Μουσική:  Νίκος Ζέρβας

Παίζουν:Γιάννης Ζουγανέλης, Αργύρης Μπακιρτζής, Σάκης Μπουλάς, Αγγελική Ηλιάδη, Έμιλυ Παπαχρήστου

Παραγωγή:  Σταύρος Τσιώλης, ΕΤ1, ΕΚΚ, Αλέκος Παπαγεωργίου

Διάρκεια:  83’

Τέλη Ιουλίου, καιρός για διακοπές. Ο Πάνος κι ο Μιχάλης είναι μπατζανάκηδες και μικροβιοτέχνες από τη Θεσσαλονίκη. Ξεκινούν κεφάτοι για τη Θάσο, όπου βρίσκονται ήδη οι οικογένειές τους. Στο ύψος της λίμνης Βόλβης, η φευγαλέα γνωριμία με μια νεαρή ντιζέζ καθυστερεί το ταξίδι τους. Ο Πάνος, που έχει τσιμπηθεί σφόδρα μαζί της, επιχειρεί να αυτοκτονήσει και ο Μιχάλης αναγκάζεται να κατασκηνώσει δίπλα στη λίμνη. Ο Αντώνης, ο τρίτος μπατζανάκης, που ανησυχεί για την καθυστέρησή τους, έρχεται να διαπιστώσει τι συνέβη και ερωτεύεται με τη σειρά του τη μια από τις νοσοκόμες που κουράρουν τον Πάνο. Ξεχνάει τα πάντα και πηγαίνει μαζί της στο καζίνο όπου κερδίζει στη ρουλέτα. Η σχέση του με την κοπέλα δεν οδηγεί φυσικά πουθενά. Ο Αντώνης ξανασυναντά τον Πάνο και τον Μιχάλη, και όλοι μαζί ξεκινούν με νέα ορμή για τη Θάσο, αλλά την τελευταία στιγμή αποφασίζουν να κάνουν μία ακόμα στάση σ’ ένα ξενοδοχείο. Αφού οι γυναίκες τους μπορούν να περιμένουν, αυτοί μπορεί και να μην φτάσουν κοντά τους ποτέ…

 

Γνώριζες πως… ο Σταύρος Τσιώλης ήταν από τους πολλά υποσχόμενους σκηνοθέτες της Finos Films; Δικιά του ταινία ήταν η «Ζούκλα των Πόλεων», δική του και η «Καταχρηση Εξουσίας».  Μπαϊλντισμένος, όμως, από την στενοκεφαλιά του Φινέικου, ο Τσιωλης εγκατέλειψε στα 1972 τον κινηματογράφο για να επιστρέψει πολύ αργότερα, δεκατέσσερα χρόνια μετά, στα 1985, με την χαμηλόφωνη προσωπική του ταινία “Μιά Τόσο Μακρυνή Απουσία”.

 

22.00

LOST BODIES (2011)

Σκηνοθεσία:  Γιάννης Μισουρίδης

Σενάριο:  Γιάννης Μισουρίδης

Μουσική:  Lost Bodies

Mε τους:  Lost Bodies

Παραγωγή:   

Διάρκεια:  33’

 

Χαμένο κορμί με φωνάζουν κι αλήτη / γιατί δεν πηγαίνω τα βράδια στο σπίτι

Χαμένο κορμί με φωνάζουν κι αλήτη / και λεν θα με φάει το πιοτό, το ξενύχτι

(στίχοι του Χάρη Χατζάκη)

 

Ένα ιδιοσυγκρασιακό ντουέτο τραβάει μπροστά σ’ένα μουσικό ντοκιμαντέρ που αφήνει τις μελωδίες πίσω. Κι όμως, η ζωή τους θα ήταν ένα τίποτα χωρίς νότες. Ο Θάνος, ετών 52, είναι άνεργος και υποψήφιος συνταξιούχος. Ο Αντώνης, ετών 51, είναι έκτακτος υπάλληλος καταμέτρησης ρολογιών της ΔΕΗ και σουβλακοδιανομέας. Ποζάροντας ως εικονικά Χαμένα Κορμιά – παρόλο που ο Αντώνης δεν έχει παίξει ποτέ live – τα ιδρυτικά μέλη των Lost Bodies αγνοούν επιδεικτικά το σύστημα, τσαλαβουτώντας σε ένα μουσικό περιθώριο δικής τους επινόησης, γεμάτο πειραματισμό, σουρεαλισμό και άπλετο χιούμορ. Ήρωες ενός υπαρξιακού μυθιστορήματος που δεν γράφτηκε ποτέ, ταλαντεύονται ανάμεσα στην ενδοσκόπηση και τη μπουρδολογία. Άλλωστε τι είναι η ζωή έκτος από ένα κακόγουστο αστείο;

Γνώριζες πως… ο Aντώνης Παπασπύρος, ιδρυτικό μέλος των Lost Bodies, alter ego του Θάνου Κόη, δεν εχει και δεν πρόκειται να εμφανιστεί ποτέ ζωντaνά στην σκηνή ?

LOST BODIES LIVE

Τσιμπιτοκολλητοί από το ’84 με τον Αντώνη. Γείτονες (Καλλιθεάτες). Παίζαμε φλίπερ, σκάκι, τάβλι, χορεύαμε ρούμπες, μάμπο, τσά-τσά, συρτάκι, σέικ, τα κοπανάγαμε, και, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ρε παιδιά, αλλά μα τη Παναγία όλο εγώ κέρδιζα! Ναι ΕΓΩ, κυρίες και κύριοι, σε όλα καλύτερος ήμουν από τον Αντώνη!

 

Οι Θάνος και Αντώνης λοιπόν, ή ο Θάνος και ο Αντώνης, ή και ο Θάνος και ο Αντώνης, ή ΘΑΝΟΣ κ.λ.π… Παίζαμε μουσικούλα αυτοσχεδιάζοντας για αρκετά χρόνια με κιθάρες και πνευστά και κρουστά. Η μουσική που ακούγαμε εκείνη την εποχή ήταν underground ’70s, punk, ηλεκτρονική (Schneibel, Henry, Ξενάκη κ.λ.π.), τα πειραματικά των 80s (βλέπε άρθρο Fraktal) και βέβαια την πολύ καλή Ελληνική μουσική σκηνή των 80s όπου διέπρεψαν πολλοί και σημαντικοί κασετουργοί (Moot Point, Εκτός Ελέγχου, Αντί, Γενιά Του Χάους, Δημοσιουπαλληλικό Ρετιρέ κ.λ.π.) Και εκτός από τα μεγάλα συγκροτήματα (Τρύπες, Last Drive κ.λ.π.) σε βινύλιο κυκλοφορούσαν οι πολύ σημαντικές δουλειές από Ψυγείο Ψυγείο, Εν Πλώ, Κοινωνικά Απόβλητα, Έρεβος κ.λ.π.

 

Πρώτη κυκλοφορία η κασέτα με τον τίτλο “Δο Ντίεση”. Την πρώτη μας δουλειά τη στήριξαν τα fanzine της εποχής Rollin Under (από Θεσσαλονίκη), στις σκιές του B23 (από Αθήνα) η FM διάστασις (από Κιάτο) και πλήθος εναλλακτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί σε όλη την Ελλάδα, εποχή ιδιαίτερα σημαντική για το underground στην χώρα μας, μια και εκτός από την κυκλοφορία πολλών περιοδικών (Aνοικτή Πόλη, Transport, ΙΝΒΙ, Bρωμιά, Το Κτήνος, Stress Zine, κ.λ.π) πολλοί ενημερωνόντουσαν για την εναλλακτική μουσική και από εκπομπές στα κρατικά ραδιόφωνα των Ζήλου, Φράγκου, Δασκαλόπουλου, Κατσούρη. Την δεύτερη κασέτα την κυκλοφορούμε την ίδια χρονιά προς το τέλος του χρόνου και έχει τον τίτλο “Αναρόφηση Τροφής”. Και πάλι συνοδεύεται από ένα δισέλιδο κείμενο και από ένα διηγηματάκι ζωγραφισμένα όλα στο χέρι ένα-ένα, συν ένα μαντηλάκι.

Μία μέρα του 1997 μου τηλεφωνάει ο Γιάννης Αγγελάκας από τις Τρύπες και μου λέει να κάνουμε cd τα κομμάτια που ήτανε στις κασέτες. Άνετος, χαλαρός, καλαμπουρτζής και με πολύ κέφι να κάνουμε αυτό το cd, ο Αγγελάκας δεν βοήθησε μόνο να κυκλοφορήσουμε το Ζωή, αλλά στην ουσία μας ξαναέβαλε στη μπρίζα να συνεχίσουμε. Kαι βέβαια το cd Ζωή ανήκε δικαιωματικά στη Lazy Dog, την εταιρεία από τη Θεσσαλονίκη, που ήταν τα ίδια άτομα που έβγαζαν το fanzine Rollin Under… Μας είχαν κάνει πολλές φορές πρόταση να κυκλοφορήσουν σε δίσκο τις δουλειές μας από τότε που τις είχαμε κυκλοφορήσει σε κασέτες, αλλά εμείς ήμασταν hard core κασετουργοί.

Ωστόσο έχουμε φτάσει αισίως στα 9 cd και τα κέφια παραμένουν στο tsakyr, πράγμα που σημαίνει ότι coming soon έρχονται και άλλα σιντιά και άλλες εκπλήξεις…

Εξάλλου οι εποχές έχουν αλλάξει, τα πράγματα έχουν αλλάξει, όμως εμείς εξακολουθούμε να ακούμε πολύ πολύ ωραία μουσική, να διαβάζουμε ωραία fanzine (πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι) να συναντάμε πολύ πολύ ωραίο κόσμο, και να γνωρίζουμε καλλιτέχνες που δεν μπαίνουν στη διαδικασία του ανταγωνισμού (ως μη αναρριχητικοί) αλλά δημιουργούν ένκαυλα, ελεύθερα και ανερυθρίαστα και αφοσιώνονται σε ότι αγαπάνε!

 

 

Παρασκευη 17 / 2

13.00

ΤΟ ΚΟΜΠΙΟΥΤΕΡ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ  (1987)

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Λεφάκης JR

Σενάριο: Σπύρος Γουσέτης

Μουσική: ‘Άκης Φλωρέντης

Παίζουν:Άκης Φλωρεντής, Δέσποινα Παναγιωτάκη, Γιάννης Περμακίδης, Kazuo Sakamoto, Riand Sanders, Madisi Kasongo

Παραγωγή: Δέσποινα Παναγιωτάκη

Διάρκεια: 90’

Όταν μιά βιντεοταινία των 80s ξεκινάει με την κάρτα “ΕΛΛΑΔΑ 2080 μ.Χ. η πληροφορική έχει κατακήσει όλους τους τομείς που συνθέτουν τη ζωή”, ε, τότε όλα είναι πιθανά.

Ο Πάρης Βελής πειραματίζεται μ’ένα καταπληκτικό πρόγραμμα που επιτρέπει στον άνθρωπο να μπει μέσα στο πρόγραμμα και να νικήσει το κομπιούτερ.  Αν δεν νικήσει, η ποινή που τον περιμένει είναι ο … θάνατος.  Μιά δυναμική γκόμενα και ο δάσκαλος του στο καράτε θα μπουν και αυτοί στην περιπέτεια.  Θα καταφέρουν να γυρίσουν ζωντανοί;  Οι δυσκολες πίστες έχουν ονόματα όπως “βότκα μέχρι θανάτου”, “αντιμέτωπος με πανκς”, “το καλύτερο ανέκδοτο”, “στριπ πόκερ” και άλλα πολλά…

 

Όπως εύστοχα γράφουν και οι διαχειριστές του blogspot Trashmania, ασύλληπτη ταινία με υπόθεση έτη φωτός μπροστά από την εποχή της (το ελληνικό Matrix?)!  Το οκτάμπιτο soundtrack (θυμίζει παλιό game-boy) και τα μαγικά ειδικά εφέ (πιξέλιασμα εικόνας) υπενθυμίζουν συνεχώς στον θεατή ότι αυτό που παρακολουθεί εκτυλλίσεται στον ψηφιακό κόσμο  ενός Commodore64!

Γνώριζες πως… ο πρωταγωνιστής της ταινία Άκης Φλωρεντής παίζει πλέον σύνθι και τραγουδάει σε λόμπι μεγάλων αθηναϊκών ξενοδοχείων και ελληνικές παραδοσιακές ταβέρνες;

 

15.00

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ   (1975)

Σκηνοθεσία: Γιάννης Κοκκόλης

Σενάριο:  Γιάννης Κοκκόλης,  Βαγγέλης Κωστανάσης

Μουσική:  Σοφία Μιχαλίτση

Παίζουν: Βαγγέλης Καζάν, Δώρα Σιτζάνη, Ρίτα Μπενσουνσάν, Ηλίας Λογοθέτης

Παραγωγή:  Γιώργος Σταυρόπουλος

Διάρκεια: 90’

 

Οι φανς του Γιάννη Οικονομίδη θα ενθουσιαστούν με αυτή την μπρουτάλ ταινία που βρίθει από μπινελίκια και χαστούκια, βρωμάει βαρβαρίλα και  στάζει ιδρώτα.  Τραχύς ρεαλισμός δίχως φιοριτούρες και  εντεχνίλες.   Ο Βαγγέλης Καζάν είναι ένας άξεστος χωρικός που αφήνει την επαρχία, επισκέπτεται την αδελφή του  στην πρωτεύουσα, μπουκάρει στο χίπικο κοινόβειο που μένει και τα κάνει όλα λίμπα. Στη βραδινή προβολή των “Μεταμορφώσεων” του Γ. Κοκκόλη στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το κοινό ξέσπασε σε έντονες αποδοκιμασίες, αναγκάζοντας για πρώτη φορά την κριτική επιτροπή ν’ αποχωρήσει από την αίθουσα πριν το τέλος της προβολής. ‘Αλλοι θερμόαιμοι θεατές κυνηγούσαν τον Γιάννη Μαρή, πρόεδρο της προκριματικής και του ζητούσαν εξηγήσεις, γιατί πέρασε η ταινία.  Μιά “καταραμένη” ταινία ενός αιρετικού δημιουργού.

 

Γνώριζες πως… η ταινία απαγορεύτηκε να παιχτεί στις αίθουσες; Απόσπασμα από τη συνεδρίαση της Γ’ πρωτοβάθμιας επιτροπής ελέγχου κινηματογραφικών ταινιών: “Ολόκληρος η υπόθεσις του έργου μεταφέρει εις τον ελληνικόν χώρον, ξένον και απαράδεκτον δια την ελληνικήν πραγματικότητα τρόπον ζωής (νομαδικόν- χιππισμόν-μηδενισμόν) κατά τρόπον υποσκάπτοντα και υπονομεύοντα τα θεμέλια της υγείας ελληνικής κοινωνίας”.

 

17.00

ΣΑΠΙΛΑ, ΞΕΦΤΙΛΑ ΚΑΙ ΤΕΚΙΛΑ  (2011)

 Σκηνοθεσία: Νίκος Ζερβός, Γιάννης Παρασκευόπουλος 

Σενάριο:  Νίκος Ζερβός, Γιάννης Παρασκευόπουλος 

Παίζουν:  Γιάννης Μπονσταντζόγλου, Ζωή Ζέρβα , Νίκη Κακoγεωργίου. 

Διάρκεια:  85’

 

Ο μεγαλύτερος εν ζωή σκηνοθέτης Ιωάννης Μποστ ψάχνει να βρει την έμπνευσή του μέσα σε κάδους σκουπιδιών, οπού τον ανακαλύπτει μια δημοσιογράφος. Η περιπέτειά του αρχίζει όταν λίγο αργότερα τον βρίσκει η νοσοκόμα που τον φροντίζει και τον κλειδώνει κατά λάθος στα εργαστήρια της erosfilm. Εκεί ο ίδιος αρχίζει να μοντάρει διάφορα πλάνα που σχετίζονται με την πολιτική κατάσταση της χώρας μας και συνθέτει τη δική του ταινία . Η τελευταία ταινία του Νίκου Ζερβού με τεράστια προβλήματα διανομής. Είναι, τελικά, “σάπια” η ταινία ή ο κόσμος μας – “κοινωνική σαπίλα” ; Βλέπουμε «σκουπίδια» ή είμαστε εμείς οι ίδιοι «σκουπίδια»; Η συνέχεια  επί της οθόνης και επί σκηνής!

Γνώριζες…  τις αγαπημένες ταινίες του Νίκου Ζερβού; Νάτες λοιπόν! Γλυκιά Συμμορία-Νίκος Νικολαΐδης/ Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα-Νίκος Νικολαΐδης/ Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο-Κώστας Φέρρης/ Ρεμπέτικο-Κώστας Φέρρης/ weekend-Jean-Luc Godard/ Pierrot le Fou-Jean-Luc Godard, A Clockwork Orange-Stanley Kubrick/ Παραγγελιά-Παύλος Τάσιος, 8.30-Federico Fellini/ Ζιλ και Τζιμ-Φρανσουά Τριφό / Ρετιρε των κολασμένων-Peter Collinson / Ρεβάνς-Νίκος Βεργίτσης/ Sauve qui Peut (la Vie) – Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω -Jean-Luc Godard

 

19.00

ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΠΕΡΥΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Βουλευτές και Βουλευτίνες όπως δεν θέλουν να τους θυμόσαστε, σε ένα καταιγιστικό ποτ πουρί: σεξι ρεπόρτερ έτοιμες για όλα, αρρενωποί μπάτσοι σε μυστική αποστολή, τρυφεροί  κατάδικοι στην καταδίωξη,  μαθητές-πρεζάκια σε ντραραβέρια , μηχανόβιοι σε κόντρες στην παραλιακή, καυλωμένα νυμφίδια που κωλοτρίβονται… γενικώς, καρικατούρες πανκηδες σούργελα , τσούλες της διπλανής πόρτας βουτηγμένες στην αμαρτία, μούσες της καφετέριας και των ντισκοτέκ, κάτω από την ντισκομπάλα και βουτηγμένες στην σαντιγί, επιβήτορες βγαλμένοι από τη ΜΑΝΙΝΑ σε πλήρη στύση, χωριατοπούλες χαμένες στην πρωτεύουσα , βογγητά στο κάθισμα του συνοδηγού που τζούζει από τον ιδρώτα, συνθήματα στα γήπεδα, τρυπημένες εξατμίσεις, που σέρνονται στην άσφαλτο, πατάρια ζαχαροπλαστείων τίγκα στον καπνό…
Αφιέρωμα “Θυμάμαι τι έκανες πέρυσι το καλοκαίρι”… από gagarin205

 

 

20.00

ΦΤΑΣΑΜΕΕ!   (2004)

Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης

Σενάριο:  Σταύρος Τσιώλης

Μουσική:  Γιώργος Φακανάς

Παίζουν: Γιάννης Ζουγανέλης, Παύλος Κοντογιαννίδης, Κωσταντίνα, Πάνος Σκουρολιάκος, Ελένη Φιλίνη, Αργύρης Μπακιρτζής, Ταμίλα Κουλίεβα, Άννα Παναγιωτοπούλου

Παραγωγή:  Γιώργος Σταυρόπουλος

Διάρκεια: 90’

 

«Η ταινία θα γυριζόταν το 1994. Έγινε 10 χρόνια αργότερα. Μιλούσε για τους μουσικούς μας χωρίς όνομα. Αυτούς που δούλευαν στο περιθώριο και τις παρυφές. Τους συναντούσαμε στα θρησκευτικά πανηγύρια και τους γάμους, στα μαγαζιά της Ακομινάτου ή στις κεντρικές πλατείες των χωριών τις Κυριακές. Κατά τη γνώμη μου, αυτοί οι μουσικοί ήσαν η μεγάλη δεξαμενή του μουσικού μας πολιτισμού, από την οποία ετροφοδοτείτο όλο το δισκογραφικό σύστημα. Σήμερα, μετά από 10 χρόνια, φαίνεται πως όλα άλλαξαν με βίαιο τρόπο και εγώ ετοιμάζοντας την ταινία αιφνιδιάστηκα, δεν μπόρεσα να αφομοιώσω την αλλαγή. Προσπάθησα να μην κάνω την ταινία, αλλά εντάξει δεν γινόταν να μην γίνει, άλλωστε έξι χρόνια ήμουν χωρίς ταινία… Αυτό που προέκυψε σαν αποτέλεσμα δείχνει κυρίως τη δική μου αμηχανία και το φόβο μπροστά στο καινούργιο και το άγνωστο».

Σταύρος Τσιώλης
Αύγουστος, και το περίφημο νυχτερινό κέντρο του Μίμη «The River» στη Λιβαδειά χρειάζεται ορχήστρα, μιας και στους Δελφούς ξεκίνησε ήδη το Μεγάλο Συνέδριο Ελληνοαμερικανών Ομογενών. Από τα χαράματα αρχίζουν να καταφθάνουν μουσικά συγκροτήματα απ’ όλη την Ελλάδα για να πάρουν τη δουλειά! Στη διάρκεια του εικοσιτετραώρου, 40 μουσικοί και τραγουδιστές θα προβάρουν τα τραγούδια τους, θα λογομαχήσουν, θα αναπολήσουν, θα φλερτάρουν, τρώγοντας, πίνοντας, τραγουδώντας και παίζοντας μουσική. Ένα πολύχρωμο μωσαϊκό χαρακτήρων ξεδιπλώνεται, αποκαλύπτοντας έναν ολότελα διαφορετικό κόσμο που αναπνέει δίπλα μας.

 

Γνώριζες πως… ο Σταύρος Τσιώλης είναι ΚΑΙ ο συγγραφέας του θεατρικού έργου “Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ” ; Το παρθενικό ανέβασμα του έργου κατέβηκε κακήν κακώς από το θέατρο τέχνης  “Κάρολος Κουν”  λόγω επεισοδείων από χούλιγκανς άλλων ομάδων!

ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΣΙΩΛΗ

 

22.00

BΡΑΒΕΥΣΗ ΚΡΙΣ ΣΦΕΤΑ

 

Το παιδί θαύμα των καράτε ταινιών της βιντεοκασέτας αποδρά από την παιδική σας ηλικία και βρίσκεται στην σκηνή του Gagarin 205 για να τιμηθεί απο το Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου! Συνοδευόμενος από τον πατέρα του Γιώργο (George) Σφέτα, ο Κρις, κατευθείαν από την Αγγλία όπου πλέον ζει, θα μοιραστεί μαζί σας τις αναμνήσεις του , τα μυστικά της πολεμικής τέχνης αλλά και την δύσκολη τέχνη της ενηλικιοποίησης.
Βράβευση ΚΡΙΣ ΣΦΕΤΑ / Trailer / 10ο Φεστιβάλ… από gagarin205

 

Ακολουθεί μικρό tribute στον Κρις Σφέτα από τον Μάκη Παπασημακόπουλο, δημοσιογράφο και αιώνιο fanboy:

 

Κρις ΜΑΔΕΡΦΑΚΙΝ Σφέτας

Αναμφίβολα είναι μια μεγάλη στιγμή. Μια στιγμή που προσωπικά όχι μόνο περίμενα αλλά και προετοίμαζα από το πρώτο κιόλας φεστιβάλ, καθώς με παραινέσεις, απειλές και άσβεστο καμπέηνιγκ, επίεζα τον Νικόλαο Τριανταφυλλίδη να ολοκληρώσει τον κύκλο του μεγαλύτερου άκσιον σταρ του τόπου και να τον ξαναφέρει στην χώρα που δοξάστηκε και αγαπήθηκε.

Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να θεωρώ την έλευση του Κρις Σφέτα εφέτο ως μια προσωπική δικαίωση. Ναι, προσωπική. Διότι ο Κρις δεν ήταν ποτέ ένας απλός πρωταγωνιστής, ένα απλά ταλαντούχο παιδί. Δεν ήταν απλά άλλος ένας φίγουρος της ελληνικής βιντεοταινίας, δεν ήταν απλά ένα αγόρι που επήδησε απάνω στο τραίνο του καράτε και του κουνγκ φου, όταν αυτό επέρασε μέσα από την χώρα μας φέρνοντάς μας τις μυρουδιές του Μπρουζλή, του Τζάκι Τσαν, του Τσακ Νόρις, του Σο Κοσούγκι και του Σάμο Χανγκ.

Ο Κρις, ο δικός μας Κρις, ήταν ήδη κομμάτι της κουλτούρας της ανατολίτικης κλωτσοπατινάδας. Δεν χρειάστηκε καμία μόδα για να αρχίσει τα τολιοτσάκια, τα γυριστά εναέρια λακτίσματα, τα διπλομπούνια. Μεγάλωσε και ανδρώθηκε μέσα στα καράτια και τα νιτζίτσια και απλά ο κινηματογράφος, ήρθε ως φυσική εξέλιξη στην πορεία του.

Και τι πορεία γκαντάμι. Μέσα από τις ταινίες του, ο Κρις, πάντα ένα απλό παιδί του λαού, αφουγκράστηκε τους πόνους και τις ανησυχίες του μέσου και όχι μόνο Έλληνα και έβγαλε το ανήλικο στήθος του στην πρώτη γραμμή του πυρός, έτοιμος να τα βάλει με όλα τα θερία της ελληνικής καθημερινότητας. Θες παλιανθρώπους, λωποδύτες, μάγκες τους γλυκού νερού, αγενείς συμπολίτες, τσογλανάκια του ελέους; Όλοι περνάγανε από τα αστραπιαία χτυπήματα του Κρις και μετά να πούμε δεν προλαβαίνανε να ζητάνε συγγνώμες.

Θες και πιο πολύ; Με μαφιόζους, με καρατέκες, με νιντζαίους, με μπράβους. Με όλους τα έβαλε ο Κρις. Μέχρι και στην μαρτυρική μεγαλόνησο έφτασε και ξυλοκοπούσε Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι για κάποιο ανεξήγητο λόγο, περιπολούσαν τα σύνορα του ψευδοκράτους με μοναδικό τους όπλο την ελλιπέστατη γνώση τους στο ξυλίκι. Και όλοι ξέρουμε τι παθαίνεις όταν πας με γυμνά χέρια να τα βάνεις με τον Κρις.

Σε κάθε περίπτωση, ο Κρις είναι ο δικός μας Στήβεν Σηγκάλ. Δεν τον ακουμπάς, μόνο σε ακουμπάει. Δεν τον πονάς, μόνο σε πονάει. Είναι ο δικός μας Τσακ Νόρις. Ο δικός μας Τέξας Ρέηντζερ. Μόνο που δεν είναι από το Τέξας και δεν είναι Ρέηντζερ. Αλλά με εννοάτε τι εννοάω.

 

Έφτασε η ώρα να επιστρέψει στον λαό του. Και να ξεστομίσει ένα ακόμα βροντερό «χία». Διότι μας τελειώσανε οι ήρωες. Και τα λεφτά, αλλά δεν μου πάει να του ζητήσω δανεικά.

Μετά τιμής (2 ευρώ, δγιότι αι καιροί δύσκολοι)
Μάκης Παπασημακόπουλος

 

00.00

ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΤΜΑΝΙΔΗΣ ΛΑΪΒ

Κατευθείαν από τον Βαρδάρη  της Θεσσαλονίκης, ο λαϊκός βάρδος που σπάει παλκοσένικα, ραγίζει καρδιές , δαγκώνει φιάλες  και, γενικώς, γαμάει και δέρνει. Ντράγκα ντρούγκα! Πανέρια με λουλούδια, σπασμένα πιάτα, σιγόντο  νταλκάδες, αβησσαλέα ντεκολτέ, πόγκο και stage diving!

 

Ο Μπάμπης Μπατμανίδης γεννήθηκε. Οι γονείς του δεν ήταν πρόσφυγες από την Μικρά Ασία, και στην παιδική του ηλικία δεν προσποιούνταν τον τραγουδιστή στον καθρέφτη του, κρατώντας για μικρόφωνο ένα τηλεκοντρόλ. Αν και η μεγάλη του αγάπη ήταν πάντοτε το τραγούδι, η μοίρα τού έπαιξε σκληρά παιχνίδια και η καριέρα του πάντα έσβηνε πριν καλά καλά αρχίσει. Ο Μπάμπης όμως δεν το έβαζε κάτω και ξανά μανά έπαιρνε φόρα για μια νέα αποτυχία. Παρ’ όλα αυτά η σκληρή δουλειά τον αντάμειψε και με την βοήθεια ενός νονού τής νύχτας βαφτίστηκε «τραγουδιστής». Τα χειρότερα έρχονταν. Ο Μπάμπης έκανε το συναυλιακό του ντεμπούτο στο νεανικό κέντρο διασκεδάσεως «Το καφενείο μου», αφήνοντας τραγικές εντυπώσεις με το ταπεινό του προφίλ, την αυθεντικά λαϊκή βασανιάρικη φωνή και την στιχουργική του δεινότητα. Ποιος δεν έκλαψε στον ώμο του διπλανού του ακούγοντας την «Οικοδομή» («Μόλις ο ήλιος έβγει παίρνω το μυστρί/Αχ, τον δρόμο τον ξέρω για την οικοδομή/Με λάσπη και νερό χτίζω το γιαπί/Και στην μπετονιέρα ρίχνω τσιμέντο Ηρακλή»), ποιος δεν μέθυσε με το «Για σένα μόνο» («Την θεωρία της σχετικότης/την ξέρει όλη η ανθρωπότης/Ενέργεια ίσον εμ επί σε/Εις το τετράγωνο μωρό μου ναι»), ποιος δεν οργίστηκε με το «Μη μου σπας τ’αμάξι» («Μα μην μου σπας τα’ αμάξι, Μην μου σπας τ’ αμάξι/Γλυκέ μου αναρχικέ είμαστε εντάξει»), ποιος δεν ταυτίστηκε με το «Ντεκαφεϊκνέ» («Ο Μαρξ ψυχή μου μίλαγε για προλεταριάτο/Ποτέ φραπέ δεν χτύπαγε να ‘ρθουν τα πάνω κάτω») και ποιος δεν σιγοτραγούδησε το «Σε θέση οφσαϊντ» («Συνελήφθηκες μωρό μου, κι όλοι πια το πήραν πρέφα/ Δεν σε σώζει ούτε η ΕΠΟ, Δεν σε σώζει κι η UEFA»). Στην παταγώδη αποτυχία του φτωχού Μπάμπη συνέβαλλε η αλτρουϊστική του φιλοσοφία «ολ φρι μαντάμ» που του στέρησε οποιαδήποτε πιθανότητα μετακόμισης σε μια πιο άνετη και χλιδάτη ζωή στον Δενδροπόταμο (σας αφήνω να φανταστείτε που μπορεί να ζει τώρα) και τον εξανάγκασε να κάνει δουλειές του ποδαριού, πολλές φορές και των δύο ποδαριών, για να επιβιώσει. Αν βρεθείς κάποιο βράδυ στην Βαλαωρίτου ίσως τον πετύχεις μέσα σε κάποια κουζινούλα να πλένει ποτήρια, να καθαρίζει τασάκια και να σκαρφίζεται ομοιοκαταληξίες για το νέο του στιχουργικό πόνημα, όπως «Μα που θα πας και θα με χάσεις, έτσι ξεκίνησε και ο Ωνάσης, μα που θα πας διχώς καβάτζα, αχ! δεν εκτίμησες ποτές την λάντζα». Τραγούδι που είμαστε βέβαιοι ότι θα αγαπήσουμε με το ίδιο πάθος που αγαπήσαμε τον συνθέτη, τον στιχουργό, τον τραγουδιστή, αλλά κυρίως τον άνθρωπο, Μπάμπη Μπατμανίδη.

 

Σαββατο 18 / 2

14.00-16.30
ΤΑ ΟΠΛΑ ΜΟΥ ΡΙΧΝΟΥΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ (1981)
Σκηνοθεσία: Γιάννης Φαφούτης
Σενάριο: Γιάννης Φαφούτης
Παίζουν: Γιώργος Κιμούλης, Διδώ Λυκούδη, Κώστας Μεσάρης, Ανέστης Βλάχος, Άρης Τσιούνης, Δημήτρης Πιατάς, Μπέτυ Βακαλίδου
Παραγωγή: Γιάννης Φαφούτης
Διάρκεια: 145΄

Η πραγματική ιστορία του Θόδωρου Βενάρδου, του ανθρώπου που ξεφτίλισε με μυθικό τρόπο τη δικτατορία, γνωστός και ως “Ο Ληστής με τις Γλαδιόλες”  Κατά τη διάρκεια της Χούντας, ένας νεαρός καταφθάνει στην Αθήνα. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να συμμετάσχει σε μια αντιφασιστική ομάδα, ο νεαρός αρχίζει να ληστεύει τράπεζες κρατώντας πάντα ένα μπουκέτο λουλούδια. Θα συλληφθεί και θα δραπετεύσει επανειλημμένα, με αποτέλεσμα οι αρχές να τον επικηρύξουν.
Δύσκολη παιδική ηλικία και προβληματική ενηλικίωση. Δύο εντυπωσιακές ληστείες τραπεζών, τις πρώτες ένοπλες στα ελληνικά ποινικά χρονικά, στη μία μάλιστα «προσφέροντας» στον ταμία κι ένα μπουκέτο από γλαδιόλες… Μια θεαματική απόδραση από τις φυλακές. Εντυπωσιακές εμφανίσεις σε κοσμικά κέντρα και έντονη ερωτική ζωή.  Σφοδρός έρωτας με εγχειρισμένη τρανς. Φημολογία για αντιστασιακή δράση στη διάρκεια της δικτατορίας. Επανειλημμένες απόπειρες αυτοκτονίας κατά τη δεκάχρονη παραμονή του στις φυλακές. Αναρίθμητες καταγγελίες για τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων. Μια  αυτοκτονία στη φυλακή κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.
Το ντεμπούτο του Γιώργου Κιμούλη στη μεγάλη οθόνη.

Γνώριζες πως…  ανάμεσα στα πολλά στεφάνια που στάλθηκαν στην κηδεία του Βενάρδου, εντύπωση αλλά και αναστάτωση στις αστυνομικές αρχές προκάλεσε ένα που έφερε την επιγραφή «Από τα αήττητα παιδιά της 17 Νοέμβρη»!;
 Περισσότερα για την ιστορία του Βενάρδου, στο σχετικό άρθρο του Γιάννη Ράγκου 
16.30
ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΓΥΜΝΟ
Σκηνοθεσία: Βάσος Γεώργας
Σενάριο Δημήτρης Κολλιοδήμος
Παίζουν: Νίκος Κούνδουρος, Γιάννης Διαλιαννίδης, Τίνα Σπάθη, Γι΄ωργος Πανουσόπουλος, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Μπερτό, Νίκος Τριανταφυλλίδης, Νότης Πιτσιλός, Φωκίων Μπόγρης
Παραγωγή: Yvone Roman Films
Διάρκεια: 104’

Ντοκιμαντέρ μάλαμα, αποτέλεσμα ανιδιοτελούς αγάπης και σκληρής δουλειάς του Βάσου Γεώργα, γνωστού σεσημασμένου σινεφίλ και επαγγελματία του σινεμά,  σε συνεργασία με τον ιστορικό –βιβλιοθηκονόμο του κινηματογράφου Δημήτρη Κολιοδήμο, μια σταθερή και x ray ματιά σε μια ξεχασμένη αποθήκη  της κινηματογραφικής ιστορίας μας, αναζητώντας τα γυμνά  που γέννησαν το φαινόμενο της ερωτικής ελληνικής φιλμογραφίας και που απέκτησαν με τα χρόνια την πατίνα του cult, τους λόγους και τις κοινωνικές συνθήκες που έκαναν το ντόπιο κοινό να την υποδεχτεί και να την αποθεώσει, τους τρόπους και τις αιτίες που προκάλεσαν τις μεταλλάξεις του soft σε πιο σκληρό και άσκημο πορνό, τις αισθητικές αξίες του κύματος σε σύγκρισή με το επίπεδο των εισαγόμενων αντίστοιχων, και, τέλος, το τέλος της εποχής που ανέβασε στο πάνθεον των ελληνικών ινδαλμάτων, τον Κώστα Γκουσκούνη και την Τίνα Σπάθη, μεταξύ ελαχίστων άλλων. Υλικό που σπάνια βρίσκεις και σίγουρα όχι έτσι μαζεμένο, εναλλάσσεται με ουσιώδεις και οξυδερκείς, στην πλειονότητά τους, παρατηρήσεις ανθρώπων του χώρου και της εποχής, δίνοντας ρυθμό σε ένα ντοκιμαντέρ που προσφέρει χορταστική, αν και συντετμημένη εικόνα του θέματός του, καταφέρνοντας να μην πλατιάσει πουθενά.
Γνώριζες πως…  κυκλοφορεί ήδη σε DVD η πλήρης 12ωρη εκδοχή αυτή της σημαντικής ιστορικής έρευνας σε σούμπερ ντούπερ κασετίνα για όλους τους σκληροπυρηνικούς σινεφίλ χωρίς ταμπού, παρωπίδες και προκαταλήψεις;
 
18.30-
ΤΟ ΧΑΜΑΜ (1988)
Σκηνοθεσία: Μάκης Αντωνόπουλος
Σενάριο: Μάκης Αντωνόπουλος
Παίζουν:  Νέλλη Γκίνη. Χριστίνα Παππά, Τζόη Μιχαϊλίδου, Γεωργία Τσάκου, Βαγγέλης Παππάς
Παραγωγή: Πέτρος Καραβίδογλου
Διάρκεια: 

Η ταινία αρχίζει με τις καλύτερες υποσχέσεις για το απόλυτο VHS  “οικογειακό”  S&M σκουπίδι. Η ημίγυμνη  Χριστίνα Παππά-άγουρη έφηβη με τα πρόστυχα τα κόκκινα τα εσώρουχα της-  είναι όμηρη ενός κουκουλοφόρου διεστραμμένου που μπουκάρει χαλαρά – από την μπροστινή πόρτα – στο διαμέρισμα της. Μιλάει  σαν εκφωνητής της ΥΕΝΕΔ με χροιά μονοφωνικού μπομπινόφωνου και ασελγεί -ή, τουλάχιστον, προσπαθεί –  πάνω στο ημίγυμνο κορμί της  σταρλετίτσας ξεστομίζοντας βρωμόλογα πίσω από την  ταριχευμένη του κουκούλα!   Όταν, μάλιστα, οι τρεις ελευθεριάζουσες φίλες της θέλουν να εκδικηθούν τον ασελγή και αναλαμβάνουν  πιπεράτη δράση, η ταινία αρπάζει ένα ακόμη trash χαστούκι που μένεις άναυδος μέχρι την σκληρή τιμωρία στα χαμνά του. Ανεκτίμητο.
Γνώριζες πως…  η Νέλλη Γκίνη υπήρξε η τελευταία κοπέλα για την οποία έκανε “τρελίτσες” ο Λάμπρος Κωσταντάρας στο κύνεoι άσμα του ο “Λαμπρούκος Μπαλαντέρ”; Ήταν το 1981.
20.00-21.30
ΤΗΕ BEST OF THE BEST – ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΦΕΣΤΙΒΑΛΣ
Ω, ναι, είναι τα  καλύτερα χειρότερα φιλμ των τελευταίων δεκαετιών όπως προβλήθηκαν στα φεστιβάλ cult ελληνικου κινηματογράφου! Από το «Χόμπι μου ο Βιασμός» στον  «Γυιό του Τσάρλι», από την «Επιστροφή των Καθαρμάτων» στα «Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη»!  Ένα ανηλέητο countdown με απανωτές ριπές best of the best,  σεξ, κλωτσοπατινάδα, αίσθημα, πολλή αγάπη, αυτοσαρκασμό και καμία, απολύτως, σοβαροφάνεια.

Στο τέλος της προβολής ψηφίζετε εσείς το καλύτερο χειρότερο σε ειδική κάλπη βίας και νοθείας με σπέσιαλ συλλεκτική κάρτα, Η πρώτη επιλαχούσα θα παιχτεί στην περιφέρειά σας – όπερ στο Gagarin – ως ταινία αυλαίας για το Φεστιβάλ, την Κυριακή 23.00,  παρουσία συμβολαιογράφου εκτός υπηρεσίας.
21.30
BΡΑΒΕΥΣΗ ΚΩΣΤΑ ΤΣΑΚΩΝΑ

Ο απορημένος νεοέλληνας στη δίνη  της λαίλαπας του λαϊκισμού και του lifestyle ήταν, αναμβισβήτητα, ο Κώστας Τσάκωνας.  Πάντα στο περιθώριο της «κασσέτας», ένα «παιδί της πιάτσας» α λα Τσιφόρος κατάφερε και ενσάρκωσε έναν «τύπο» που μπορεί να είναι διακριτός από τον ίδιο, αλλά ταυτίζεται πάντα -και αποκλειστικά – με αυτόν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάκτηση  για έναν  ηθοποιό. ’Ηταν πάντα ο εαυτός του σε αδιάφορες, αρπαχτές, κακές ή ακόμη και καλές ταινίες. Ανέκαθεν μεγαλύτερος από τις περιστάσεις, διότι ο  Τσάκωνας βγαίνει μέσα από αυτές, τις ενσαρκώνει και, στο τέλος,  με τον αυτοσαρκασμό του, τις διαλύει.

Βράβευση ΚΩΣΤΑ ΤΣΑΚΩΝΑ / Trailer / 10ο Φεστιβάλ… από gagarin205
22.30
ΚΑΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ REUNION – LIVE

Είναι η επανένωση της χρονιάς;
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία Κακά Κορίτσια, η Μαρία, η Ανθή και η Άντζελα, που μας έκαναν να νιώθουμε με τα τραγούδια τους ότι ο χωρισμός ξεπερνιέται με ένα απλό «Γεια σου κι εσύ και τα φιλιά σου» και να «Ξαναγεννιόμαστε» ακόμα και μετά από την επίσκεψη ενός «Δολοφόνου».
Πέρασαν 11 χρόνια από τότε, μέχρι να καταλάβουν πως «Μας λείπουν». Γι’ αυτό αποφάσισαν να ξαναενώσουν τις φωνές τους και να μας ταξιδέψουν αυτή τη φορά στον κήπο της εδέμ ψάχνοντας τον «Απαγορευμένο Καρπό».
Τα «Κακά Κορίστια». Με σάρκα και οστά και full live μπάντα, στην σκηνή του Gagarin 205 για μιά δύωρη συναυλία .

TRASHATHON PARTY
trashathon (τράσαθον) = συνδυασμός των λέξεων
trash (σκουπίδι) και marathon (μαραθώνιος),
προϊόν του νοσηρού λογο-παιγνιώδους εγκεφάλου
του Ηλία Φραγκούλη, για τις ανάγκες χοροεσπερίδος
με θέμα το ρεπερτόριο χαμηλού γούστου

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, μια σειρά από parties (με τη χαριτωμένη ονομασία… Kitcherella) ανίχνευσαν τα όρια της κακογουστιάς και του καθωσπρεπισμού στο τι πρέπει να χορεύουμε.
Το TRASHATHON αποτελεί την αναβίωση εκείνων των parties,  μια γιορτή λατρείας πάνω στον ορισμό του «σκουπιδιού», με δόσεις memorabilia τραγελαφικές, όπου συνδυάζονται ακρότητες μουσικές ή στιχουργικές από την ελληνική και την παγκόσμια δισκογραφία. Από την πιο ξεδιάντροπη mainstream pop έως την αποθέωση της λαϊκο-pop, όλα ενώνονται σ’ ένα μείγμα που χορεύεται δίχως αναστολές.

Ο Ηλίας Φραγκούλης (CINEMaD) δεν επιχειρεί να δώσει τις απαντήσεις, αλλά να βρει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην αφέλεια της εποχής του πρώτου ακούσματος και τις ενοχές που συντροφεύουν μέσα μας μνήμες ιστορικού καρα-kitch-αριού.
Το τέταρτο sequel του TRASHATHON ενώνει τις δυνάμεις του με το δέκατο και πανηγυρικά επετειακό ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΛΤ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, για μια βραδιά απόλυτης καταστροφής που θα πρέπει να ζήσεις για να πιστέψεις πως υπήρξε…
Ένα σπάνιο οπτικοακουστικόν θέαμα που θα αναβαθμίσει την αισθητική της πόλεώς μας.

Κυριακη 19 / 2 / 2012

13.00

O ΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ (1985;)

Σκηνοθεσία: Μάριος Ρετσίλας

Παίζουν: Σωτήρης Βάγιας, Βαγγέλης Τραϊφόρος, Ελευθέριος Ελευθεριάδης, Ανθή Γούναρη, Σπύρος Μπιμπίλας

Παραγωγή:  ΕΛΠΙΣ ΦΙΛΜ

Διάρκεια:  85’

Οι θρησκευτικές ταινίες  μυθοπλασίας αποτελούν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική κινηματογραφία και, ταυτόχρονα, μιά ανεξερεύνητη μαύρη τρύπα. Όπως σημειώνει ο Δημήτρης Κολλιοδήμος, πρωτοεμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, με μικρούς προϋπολογισμούς, δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στις αίθουσες, κάποιες προβλήθηκαν σε εκδηλώσεις θρησκευτικών οργανώσεων και οι περισσότερες κυκλοφόρησαν τελικά σε βιντεοκασέτες.  Θα πρόσθετα το υποτυπώδες art direction, τις στομφώδεις ερμηνείες και, βέβαια, τα σκληροπυρηνικά ηθικοπλαστικά σενάρια.

Ενδεικτικοί Τίτλοι: Αγία Ακυλίνα Ζαγκλιβερίου, Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια, Ναι στην Οικογένεια, Ο Ιαματικός Παντελεήμων, Ο Πρώην Μάγος Κυπριανός και Ιουστίνη η Παρθένα, Άγιος Ιωασάφ των Ινδιών κλπ.

Οι συγκεκριμένες ταινίες είναι ούτως ή άλλως cult αφού τις παρακλουθούν με ευλάβεια και συνέπεια μικρές μεν αλλά φανατικές ομάδες… πιστών. Το κοκτέιλ της θρησκευτικής λατρείας με το κακό γούστο, προσφέρει,πραγματικά, μιά ανεπανάληπτη σινεφίλ εμπειρία αφού πρόκειται για σχολικές παραστάσεις παιγμένες –και γραμμένες- από ενήλικους.

Για την συγκεκριμένη ταινία: Ο νεαρός ιατρός επιστήμων, σε εποχή διωγμών, πιστεύει απόλυτα στη διωκόμενη πίστη και ζει συνειδητά το ευαγγέλιο, τόσο που προσφέρει αναργύρως την ιατρική του προσφορά βοηθώντας τους πάσχοντας.  Ο Θεός αμοίβει τη θυσία του και του παρέσχει το χάρισμα να θαυματουργεί όπου αδυνατεί η ιατρική και πιστεύουν οι ασθενείς.  Θα πληρώσει, όμως, τη θεάρεστη δράση του…

Γνώριζες πως…  ορισμένες από αυτές τις ταινίες έκαναν καιρέρα και έξω από τα σύνορα της χώρας μας; Μερικές από αυτές μάλιστα γυρίστηκαν κατευθείαν στην αγγλική γλώσσα και, εκ των υστέρων, ντουμπλαρίστηκαν στα ελληνικά για τους έλληνες πιστούς!

 15.00

ΤΟ ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ  (1987) Σκηνοθεσία: Γιώργος Ζαραφωνίτης Σενάριο:  Γιώργος Ζαραφωνίτης Παίζουν:  Αντώνης Καφετζόπουλος, Βίνα Ασίκη,  Γιούλη Ζήκου, Γιώργος Αρμάδωρος, Χρήστος Ζορμπάς, Γιώργος Γεωργίου Μουσική: Νίκος Μπέλλος Διάρκεια:  140’

 

Με φόντο την αθηναϊκή νύχτα  με τα σκυλάδικα της και  εμπροσθοφυλακή ένα all star cast  με εγγυημένες ερμηνείες, ο Γιώργος Ζαραφωνίτης υπογράφει μιά αξιοπρεπέστατη ταινία χαμηλών τόνων  και μινιμαλιστικής γραφής που ξεχωρίζει παρασάγκας από τους βερμπαλισμούς και τις χοντροκοπιές αντίστοιχων σκηνοθετικών απόπειρων της εποχής.  Με πρόσχημα τις περιπέτειες μιάς νεαρής επαρχιωτοπούλας φοιτήτριας που μπλέκει στον  υπόσκομο των μαγαζιών, ο Ζαραφωνίτης απεικονίζει ένα αρκετά ενδιαφέρον μωσαϊκό ανθρώπινων χαρακτήρων που αργοσαπίζουν μέσα στον κυνισμό της καθημερινής συνδιαλλαγής και το νταραβέρι της πρόσκαιρης ηδονής.  Η ταινία δεν προσφέρεται για… ξεφάντωμα μιάς και, έστω και φευγαλέα, καταγράφει την κούραση, την κενότητα και τη λύπη που ελλοχεύουν πίσω από την  κονσομανσιόν και την εφήμερη δόξα. Εξαιρετικός ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ισάξιες οι  ερμηνείες από την Βίνα Ασίκη και τη Γιούλη Ζήκου που εδώ αποκαλύπτουν μιά παραγνωρισμένη πτυχή του ερμηνευτικού τους ταλέντου.

Γνώριζες  πως… ο Αντώνης Καφετζόπουλος έχει παίξει σε τρεις όλες και όλες βιντεοταινίες; Είναι οι «Ανάμεσα σε δυο αγάπες “(1989),  “Ο χαρτοπαίκτης “ (1986)  και  “Το σκυλάδικο “ (1987 )

 

 17.00

ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΜΠΙΑΝΚΑ (ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΣΑΔΙΣΜΟΣ) (1982)

Σκηνοθεσία:  Ηλίας Μυλωνάκος

Σενάριο:  Ηλίας Μυλωνάκος

Παίζουν: Βανέσα Δάνου, Γκράτσια Ντε Τζόρτζι, Μαρίνα Φρατζέζι, Πάνος Φύτος, Μάριο Κουτίνι, Βανέσα Δαρείου, Σαμπρίνα Μαστρολορέντσι 

Παραγωγή:  Βαγγέλης Φουρνιστάκης

Διάρκεια:  89

Χαρακτηριστικό δείγμα  Greek Erotica από την πλούσια – και, παραδόξως, φροντισμένη- παραγωγή του δίδυμου Μυλωνάκου-Φουρνιστάκη στο πρώτο μισό της δεκετίας του ’80 με προορισμό τις αγορές του εξωτερικού.  Πρόκειται για μιά σειρά softcore ταινιών με φόντο αιγαιπελαγίτικα τοπία, πρωταγωνίστριες  εισαγωγής  (σκανδιναβές σεξοβόμβες και λάγνες αφρικάνες), χαρακτήρες  με πολλά υποσχόμενα ονόμαστα όπως Ναταλί, Εμανουέλλα ή Τίφανι, ντουμπλαρισμένες στα αγγλικά και, βέβαια,  κάθε λογής ερωτικά συμπλέγματα με φιλήδονους καλλιτέχνες, εκκεντρικούς μεγιστάνες και νεαρούς γόηδες.

Ο Ορέστης, βαθύπλουτος επιχειρηματίας, μοιάζει να έχει βρει το νόημα της ζωής. Κερδίζοντας εκατομμύρια, διατηρεί ένα πραγματικό χαρέμι ακόρεστων θηλυκών γύρω του, τις οποίες φροντίζει ο ίδιος να τις ντοπάρει με αφροδισιακά. Αδυναμία του, η υπερσεξουαλική και πανέξυπνη Μπιάνκα, σύμβουλος και ερωμένη του για χρόνια. Η άφιξη ενός επιτυχημένου αλλά και γοητευτικού συγγραφέα θα αλλάξει τις ζωές της συντροφιάς , που περνά ανέμελες ερωτικές διακοπές στη γραφική Κέρκυρα. Ο Ορέστης και η παρέα του θα καταλάβουν πως τα βίτσια και τα ταξίδια στα όρια της ηδονής κάποτε πληρώνονται…

Γνώριζες πως… ο Ηλίας Μυλωνάκος, από την στιγμή που αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, αρνείται πεισματικά να σχολιάσει οτιδήποτε γύρω από το πλούσιο κινηματογραφικό του παρελθόν;

 

19.00

ΜΑΥΡΟ ΓΑΛΑ

Σκηνοθεσία:  Νίκος Τριανταφυλλίδης

Σενάριο: Νίκος Τριανταφυλλίδης, Χρήστος Χωμενίδης  

Μουσική:  Gallon Drunk

Παίζουν: Μιχαήλ Μαρμαρινός, Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Μαρίσα Τριανταφυλλίδου, Τάνια Νασιμπιάν, Ρένος Χαραλαμπίδης, Μυρτώ Αλικάκη, Blaine L. Reininger, Παναγιώτης Θανασούλης,  Τάκης Σπυριδάκης, Stephanie Vlahos, Κώστας Γκουσγκούνης

Παραγωγή:  1999

Διάρκεια:  104’

Η ταινία πρωτοπροβλήθηκε στο 40ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και δεν απέσπασε καμμία διάκριση. Στην έξοδό της στις αίθουσες, δίχασε κοινό και κριτικούς. Όλες μου οι ταινίες έχουν δημιουργήσει ακραίες αντιδράσεις, πράγμα που θεωρώ θετικό. Θυμάμαι τότε πόσο διασκεδάζαμε με τις κριτικές που διαβάζαμε. Κυρίως με αυτές του ανθρωποφάγου του Δανίκα γελούσαμε μέχρι το πρωί. Κάποιος άλλος είχε γράψει ότι ήμουν σαν τον καθυστερημένο αδελφό του Αλμαδοβάρ. Ο δε συνονόματός μου,  ο Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης με τον οποίο γελάω αληθινά γιατί διαθέτει χιούμορ μου έκανε τη χάρη να γράψει το εξής: “Αυτή η ταινία δεν βλέπεται ούτε δεμένος σε καρέκλα.”  Το έβαλα στο εξώφυλλο του DVD.

Όταν τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται και τίποτα δεν έχει πλέον αντίκρισμα, το μόνο που σου απομένει είναι να εξαφανιστείς! Μια μαύρη κωμωδία για το τέλος της αθωότητας. Ο Αλέκος, νεαρός συγγραφέας σε δημιουργικό αδιέξοδο, εμπλέκεται στα γρανάζια των μέσων μαζικής επικοινωνίας μη μπορώντας να βρει καμιά λύτρωση στην πραγματικότητα. Εμμονή του, το κυνήγι της αθωότητας και του ρομαντικού έρωτα. Γύρω του πλέκεται ένα γαϊτανάκι ανθρώπων που όλοι διεκδικούν κάτι από αυτόν. Ο πρωταγωνιστής παγιδεύεται ανάμεσα στους περιπετειώδεις έρωτες και στις επικίνδυνες φιλίες. Η μόνη του σωτηρία το κρυφό του μυστικό: Ο Αλέκος έχει την ιδιότητα να εξαφανίζεται και να τηλεμεταφέρεται στο χώρο και στο χρόνο, ορίζοντας τη ζωή του από την αρχή, βρίσκοντας τη χαμένη του αυτοδιάθεση μέσα στα χαμένα πρόσωπα που θα ξαναβρεθούν και στους γενέθλιους τόπους που θα τον υποδεχθούν, επιστρέφοντας έτσι στη χαμένη αρμονία.

Γνώριζες πως… στην καλλιτεχνική διεύθυνση της ταινίας συμμετείχε ο διάσημος art director και σκηνοθέτης Robert Fuest; Ο Robert Fuest σκηνοθέτησε, μεταξύ άλλων, τα αριστουργήματα “ Phibes “ και «Dr Phibes Rises Again” με τον Vincent Price.

 

21.00

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, 1994

Σκηνοθεσία:  Τάκης Σπυριδάκης

Σενάριο: Τάκης Σπυριδάκης

Μουσική:  Gallon Drunk

Παίζουν: Βαγγέλης Μουρίκης, Κώστας Μαρκόπουλος, Ντίνος Μακρής, Νίκος Κάλαμος, Μπάμπης Αλατζάς, Τάκης Σπυριδάκης, Χρήστος Παναγιωτάκης, Κώστας Φύσσας

Παραγωγή:  1984

Διάρκεια:  115′

Ο Κοντός, ο Ψηλός, ο Αλέκος και ο Σινούε, άτομα της καθημερινότητας, μαζεμένοι με αρκετούς άλλους γνωστούς μας στον Κήπο του Θεού, περνάνε τις ώρες τους, πηγαίνοντας στην εκκλησία, γυμναζόμενοι στο προαύλιο, μαθαίνοντας χορό στην καφετέρια, λέγοντας ποιήματα ή κομμάτια από θεατρικά έργα. Παίζουν μπάλα, κρατούν σημειώσεις, χάνουν τους φίλους, κτυπούν τους εχθρούς και υπόσχονται στον εαυτό τους, ότι τα Χριστούγεννα θα κατηφορίσουν στη θάλασσα. Καπνίζουν τσιγάρα, σκέφτονται πρόσωπα, βγάζουν φωτογραφίες, ακούνε μουσική κι ανάβουν κεράκια. Πίνουν οινόπνευμα, κάνουν πίνακες, βάζουν φωτιά στα κορμιά τους και τραβάνε τα μάτια από τις κόχες τους. Ζητούν τον καφέ και την εφημερίδα τους, κάνουν Χριστούγεννα, μοιράζουν δώρα, σφίγγουν μια ζώνη γύρω από το λαιμό και αφήνουν το κορμί τους να αιωρείται. Ζωγραφίζουν με την ανάσα τους ευχές που θέλουν να στείλουν και μουλιάζουν τα πόδια τους στη λεκάνη δίπλα στη σόμπα που καίει με σαπούνι. Κάνουν εξεγέρσεις, πετάνε κρεββάτια, σπάζουν μαδέρια, καίνε στρώματα. Κτυπάνε πέναλτυ, γίνονται φίλοι, σκουπίζουν με σκούπες, χαράζουν τα μπράτσα και ξαπλώνουν σε δωμάτια με άσπρα σεντόνια. Παίρνουν αποφάσεις, δημιουργούν τις συνθήκες και «κατηφορίζουν» στη θάλασσα. Η μέρα χαράζει κι ο ήλιος μπροστά τους, ενώ στον Κήπο του Θεού αλλάζουνε βάρδιες και προσπαθούν να ξυπνήσουν. Οι ρόδες γυρίζουν, η άμμος υποχωρεί και ο κρότος ξυπνάει αυτούς, που στον Κήπο του Θεού προσπαθούν να ξυπνήσουν

Γνώριζες πως… στον “Κήπο του Θεού” έκαναν το ντεμπούτο τους δύο από τους σπουδαιότερους σύγχρονους κινηματογραφικούς ηθοποιούς, ο Βαγγέλης Μουρίκης και ο Κώστας Ξυκομηνός;

23.00

ΤΗΕ BEST OF THE BEST – ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

 AND THE WINNER IS…

Η ταινία που  εσείς ψηφίασατε ως την καλύτερη χειρότερη όλων φεστιβάλ στην ειδική κάλπη βίας και νοθείας που στήθηκε ειδικά για αυτή την προβολή!